ناتوانی برنامه های توان بخشی قلبی در همگامی با بیماری های قلبی

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هلث دی نیوز، برنامه های توان بخشی قلبی با هدف کمک به بهبود بیماران پس از حمله قلبی یا مدیریت بیماری قلبی طراحی شده اند و شامل ترکیبی از ورزش، آموزش و کاهش استرس هستند.

به گفته پژوهشگران، این برنامه ها می توانند میزان مرگ ومیر را در میان بیماران قلبی بیش از 25 درصد و نرخ بستری شدن در بیمارستان را نزدیک به 20 درصد کاهش دهند.

با این حال، پژوهشگران اخیراً گزارش دادند که تعداد برنامه های موجود در سطح جهان به هیچ وجه برای پوشش دادن تمام افراد مبتلا به بیماری های قلبی کافی نیست.

«گابریلا لیما د ملو گیسی»، پژوهشگر ارشد این مطالعه و استاد مدعو در دانشگاه تورنتو، در یک بیانیه خبری گفت: «تعداد زیادی از مردم با بیماری های مزمن قلبی زندگی می کنند که بیشترین آمار آن مربوط به کشورهای کم درآمد و با درآمد متوسط است؛ جایی که حدود 80 درصد از کل مرگ ومیرهای ناشی از بیماری های قلبی-عروقی در جهان رخ می دهد. این وضعیت نه تنها فشارهای اقتصادی بر این کشورها را افزایش می دهد، بلکه بار مضاعفی را نیز بر نظام های بهداشتی و درمانی آنها تحمیل می کند.»

در این مطالعه جدید، پژوهشگران آنچه را که نخستین ارزیابی جهانی از برنامه های توان بخشی قلبی پس از همه گیری کووید19 می دانند، انجام دادند. تمرکز این تیم بر برنامه های ترکیبی بود که جلسات توان بخشی را به صورت از راه دور و در منزل ارائه می دهند.

این تیم نزدیک به 7000 برنامه توان بخشی قلبی از این نوع را در 90 کشور شناسایی کرد، اما مشخص شد که اکثر این برنامه ها در کشورهای پیشرفته متمرکز هستند:

ایالات متحده دارای 2687 برنامه توان بخشی قلبی برای 1.1 میلیون مورد ابتلا به بیماری قلبی در سال است.

کانادا دارای 380 برنامه برای 72,849 مورد است.

ژاپن دارای 678 برنامه برای 292,531 مورد است.

آلمان دارای 155 برنامه برای 362,984 مورد است.

در مقام مقایسه، در کشورهایی مانند افغانستان (با 34,027 مورد بیماری قلبی) و اتیوپی (با 28,903 مورد)، هیچ گونه برنامه ای وجود ندارد؛ و در کشور مالاوی (با 3872 مورد) نیز تنها 23 برنامه فعال است.

«ریچل کارسون»، پژوهشگر و دانشجوی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه یورک کانادا، در یک بیانیه خبری گفت: «مطالعات متعدد نشان داده اند که برنامه های توان بخشی قلبی مؤثر هستند و نقشی بسیار مهم در کاهش مرگ ومیر، بستری مجدد در بیمارستان و بهبود کیفیت زندگی ایفا می کنند. با این حال، از این برنامه ها به اندازه کافی استفاده نمی شود.»

به گفته پژوهشگران، مانع اصلی، کمبود نیروی انسانی و بودجه برای این برنامه هاست؛ به ویژه برای آن دسته از برنامه هایی که قصد دارند با ارائه خدمات توان بخشی از راه دور دسترسی به این خدمات را گسترش دهند